می نویسم، از هر راه که مى گذرم، باد از روبرو مى وزد
او دست ها را مى گشايد، تا گم شوم در لاله زار تنش.

باد نفس خداست، مى گويد، و به باد می دهد لاله هایش را.

 تو سردت نيست، با آن تن عريان، گيسوان خيس، در دل بهمن

ما دل بسته ايم انگار، از چپ يا راست، به فصل ترس، تنهايی

به نجات دهنده، که نقب می زند مدام، از بهمنی، به بهمنی ديگر.



شکايتی ندارم، می گويد، چون کودک هميشه خشنودم، پر ذوق

عريان دراز می کشم، کنار آتش عشق، مست، گرم می شوم

چون درخت، می شنوم هنوز، های و هوی بهار را، سبز در دل بهمن.

زمستان نیز خواهد رفت

هر چند که من خسته ام از پهار

از تابستان، از پاییز

خسته ام از ساعت

از اين همه مرگ مرگ مرگ.

تو اما مى دانى که من دوباره دوست خواهم شد

با فصل ها

با ساعت، با زندگی

اگر که آواز دهم با تو

عشق را کنار روز.

سهم من از شتاب

فراموشی ست.

آهسته قدم بر می دارم

تا ياد آورم شايد

مرا چگونه شتاب با خود برد.

آهسته تر 

به آهستگی می رسم

به خود که چون درخت ايستاده ام

کنار مردمی که با شتاب می گذرند.

سهم من از شتاب

آویز تن توام

تابم ده

خوابم کن

تا باز شباویز

بر شانه ی بلند تو آواز دهد:

       افسانه است

       آنچه مقدس می پندارید

      و حقیقت

      رویای شبانه ی چوپانان نگونسار است.

آویز تن توام

خوابم کن.



اين زن من است

که سر بر شانه ام گذاشته است

و فکر می کند

يا خيره گشته است به چيزی که شکل فکر است

من شانه اش را می فشارم

او هنوز خيره است

محکمتر می فشارم

او هنوز خيره است

بعد با هراس نگاه می کنم

او هنوز خيره است.



بیدار که می شوم

او سر بر شانه ام گذاشته است

و فکر می کند.

سر را تا کمر

نهان می کنم در دریا

دستم به کف پاهایش می رسد

و به موج خنده اش بر لب ها.

حالا او آن بالا کنار دست خدا 

ایستاده است به تماشای من

فریاد می زند

او پشت دریا مانده است.

می بینید!

چگونه چون ماهی بال می زنم

در آسمان شما.

                                                              به یاد پروانه فروهر

ای کاش مادرم ابر بود

تا دشنه ی دشمن چنین

سینه و گلوگاهش را نمی شکافت

و همچنان می بارید مدام

بر خاک خشک ما.

 

یاران!

شانه به ابر دهید، سرمه

و پیراهن سرخ پروانه را

تا ابر، تا هر تکه ابر که می آید

پروانه ای شود، مادری

و بخواند با ما

شعر زلال بیداری.

بهار شيرين نبود، تابستان شيرين نبود، پاييز شيرين نبود                 

شيرين نيست اين زمستان، که سرازير شده است از بالا.              

فرهاد چرا به خواب نمى آيد، تو مى پرسى و چراغ را          

خاموش مى کنى، شیرین می شوی، کنار اين دفتر.


کنار ساحل، آدم ها را مي شمارم، اينبار دهم است


سی زن، سی مرد، با کودکی که آن سوتر، لبخند مي زند


نگاه می کند به دریا، به من که شکل سيبی لهيده ام.





و بعد می پرم روی اسبی شنی، با مشتی در هوا


خيره به آسمان، به يک دریا پرنده، در بیکران آبی


های های، خانه کجاست، باغ همیشه بهشتم

های، عشقی به من دهيد، شوری، تا که بتازم.